urban diaries

Δε θα συζητήσω εδώ τους λόγους για τους οποίους συνειδητά απέχω από οποιαδήποτε πορεία διαμαρτυρίας. Γράφω αυτό το κείμενο για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο, για να σας μεταφέρω μια εικόνα από τα μετόπισθεν, τη μαρτυρία της συζήτησης που γινόταν παράλληλα με τα γεγονότα πάνω και γύρω από το σύνταγμα. Για αρχή, ο διχασμός που έχουν φέρει τα συνεχή ψέμματα κυβέρνησης και ιδιαίτερα του Ε. Βενιζέλου και του Λ.Παπαδήμου όσων αφορά τη χρεοκοπία και ότι είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με επιστροφή στη δραχμή, έχει εγκαθιδρυθεί για τα  καλά. Ο κόσμος υποστήριζε στα social media ένα “ναι” στο 2ο μνημόνιο, γιατί δεν ήθελε τη δραχμή. Και ποιος λογικός άνθρωπος τη θέλει θα συμπλήρωνα εγώ; Ωστόσο, τίποτα δε μας υποχρεώνει να γυρίσουμε στη δραχμή και ούτε μπορούνε οι “εταίροι” μας να μας αναγκάσουν. Αλλά τη σημασία έχει η αλήθεια, ακόμα και τα νομικά έγγραφα που κατέθεσε ενώπιον της βουλής η Λούκα Κατσέλη (!) μπροστά στους γκεμπελικούς μηχανισμούς που έχουν βάλει μπροστά τα μεγάλα μυαλά της κυβέρνησης που είναι προς μεγάλο τους συμφέρον να έχει συνδεθεί κατά τέτοιο τρόπο η στάση πληρωμών προς τους δανειστές με τη λέξη χρεοκοπία και την απειλή της δραχμής. Όπως απάντησα και σε έναν γνωστό δημοσιογράφο που υποστήριζε το κείμενο των Forward Greece Today στο οποίο άφηναν παρόμοιους υπαινιγμούς, οι μισές σας αλήθειες δεν θα γίνουν ολοκληρωμένες, όσες φορές και να τις επαναλάβετε, από όσα διαφορετικά στόματα και αν ειπωθούν.

Ο δεύτερος πόλος της συζήτησης ήταν πάνω στο ότι ένα “όχι” θα σήμαινε χρεοκοπία αύριο κιόλας, ενώ με το μνημόνιο έχουμε “κάποια ελπίδα”. Κι άλλα ψέμματα. Καταρχάς, θέμα στάσης πληρωμών δεν προκύπτει πριν τα μέσα Μαρτίου, όταν και λήγει ένα ομόλογο-τέρας των 14 δις. Αυτά είναι λεφτά που θα πάνε στους δανειστές μας, όχι σε εμάς. Μπορούμε να κάνουμε ένα λεγόμενο selective default, μέχρι νεοτέρας, μέχρι οι Ευρωπαίοι να έρθουν στα συγκαλά τους και να επιστρέψουν στην Ελλάδα με ρήτρες ανάπτυξης, όχι μόνο τιμωρίας. Ας δούμε τα δικά μας πρώτα. Στις αρχές του έτους, όπως παρατηρεί και το Reuters σε αυτό το άρθρο, παρουσιάσαμε ένα πρωτογενές πλεόνασμα μερικών (λίγων) δις. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Αν αφαιρέσεις τα λεφτά που δίνουμε για την αποπληρωμή των δανείων, το κράτος μετά από επώδυνες περικοπές, ζει με τα δικά του χρήματα. Δεν χρειάζεται να δανειστούμε για να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις κτλ. Αυτά βγαίνουν από τους φόρους (έστω κι αυτούς τους καταχρηστικούς που πληρώνουμε αυτή τη στιγμή). Ας το χρησιμοποιήσουμε λοιπόν. Το γιατί, προκύπτει από το απλό γεγονός ότι το μνημόνιο με τον πακτωλό υφεσιογόνων μέτρων που φέρνει, απλά αναβάλει για μερικούς μήνες την χρεοκοπία που θα έρθει με πολύ επώδυνους όρους πια για τους Έλληνες, βλ. Αγγλικό δίκαιο, για το οποίο σημειωτέον, είπαν ψέμματα ενώπιον της Βουλής τόσο ο Ε.Βενιζέλος όσο και ο Λ.Παπαδήμος για το κατά πόσον μας επηρεάζει. Ναι μεν πρέπει τα Ελληνικά δικαστήρια να επικυρώσουν όποια απόφαση των Αγγλικών για να προχωρήσουμε σε κατασχέσεις κτλ, αλλά εφόσον τα λεφτά του δανείου θα δίνονται σε δόσεις (πάλι) και εν τω μεταξύ η ύφεση θα μας έχει αναγκάσει να τα περιμένουμε για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις αυτή τη φορά, τι θα αποτρέψει τους κατά τα άλλα σωτήρες μας από το να μας εκβιάσουν ότι αν δεν επικυρωθούν τέτοιου είδους αποφάσεις, λεφτά γιοκ; Η φιλοτιμία τους; 
Οι συνθήκες που έχουμε υπογράψει με την ευρωπαϊκή ένωση για εναρμόνιση της νομοθεσίας; Τα πρόστιμα που θα φάμε αν δεν εφαρμόσουμε αυτές τις αποφάσεις; Με λίγα λόγια, και με το μνημόνιο 2 θα χρεοκοπήσουμε, και μάλιστα όταν η οικονομία μας θα έχει συρρικνωθεί κι άλλο, το πρωτογενές πλεόνασμα που ανέφερα προηγουμένως θα έχει εξανεμιστεί.

Δυστυχως οι μηχανές της παραπληροφόρησης τρέχουν με χίλια στις μέρες μας, και ο φόβος έχει ποτίσει για τα καλά τη συζήτηση. Από την τηλεόραση, στο δρόμο και μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, είμαστε αυτόπτες μάρτυρες της διάρρηξης των κοινωνικών θεσμών και κεκτημένων, λογικής αλλά και της απόλυτης έλλειψης μιας στοιχειώδους ειλικρίνειας στο λόγο των δύο ισχυρότερων πολιτικών της τωρινής κυβέρνησης (αλλά και του Σαμαρά, δεν αφήνω απ’ έξω τα ψέμματα του περί σωσίματος 13ου και 14ου μισθού τη στιγμή που με τις μειώσεις χάνονται 3 (!) ολόκληροι μισθοί ουσιαστικά).

Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας μιας αδιέξοδης συζήτησης ανάμεσα σε πανικοβλημένους αθώους που το ψέμα είχε φέρει σε κατάσταση τρόμου, θιασώτες μιας ψευτοδιάσωσης που νομίζουν ότι θα τους φέρει πιο κοντά στη δύση, και λίγες φωνές λογικής που προσπαθούσαν να εξηγήσουν πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Σας αφήνω με κάτι που έγραψε σήμερα ο Νίκος Ξυδάκης σε αυτό εδώ το ποστ και μια ευχή να μην ξαναδούμε τέτοιες μέρες, αν και πολύ αμφιβάλλω.

“Ήταν δύο κόσμοι ασύμπτωτοι, το φουλ κάδρο των καιομένων Αθηνών και τα ένθετα καδράκια της αμήχανης ηγεσίας. Η πόλη είχε παραδοθεί στους δαίμονες της και το πολιτικό σύστημα προσπαθούσε απεγνωσμένα να περισώσει ράκη εαυτού, εις μάτην, ασκώντας αυτοκριτική ισοπόσως με αλληλοκατηγορίες.”