The sense of an ending – Julian Barnes

Είχα διαβάσει πρώτη φορά Julian Barnes στο Λύκειο, το βιβλίο του «Η ιστορία του κόσμου σε 10 1/2 κεφάλαια«. Εξακολουθώ να θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχαν κάνει οι μεταφορές που χρησιμοποιούσε ο συγγραφέας για να αναλύσει ένα ένα τα κομμάτια της δικής του ψυχοσύνθεσης που καθρεφτίζουν πανανθρώπινες αλήθειες.

Στο «The sense of an ending» ο συγγραφέας ρίχνει μια πολύ πιο κοντινή ματιά στον άνθρωπο, στο παρελθόν και σε όσα κάνουμε και αφήνουμε πίσω χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τον αντίκτυπο που είχαν στις ζωές ανθρώπων που κάποια στιγμή μπορεί να ήταν φίλοι, εραστές, εχθροί, σύντροφοι.

Η πρόζα του Barnes έχει αγγίξει πλέον ένα επίπεδο ωριμότητας και ποιότητας δυσθεώρητο, και η αφήγηση είναι τόσο σφιχτή που το βιβλίο διαβάζεται μέσα σε 2-3 μέρες χωρίς να κουράζει ούτε στιγμή. Συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Civilization: The West and the Rest - Niall Ferguson

Ένας πολύ σοβαρός απολογισμός της ιστορίας του Δυτικού πολιτισμού απο τον καθηγητή του Harvard Niall  Ferguson. Απορρίπτοντας ευθέως τη δαιμονοποίηση της Δύσης που έχει προκύψει παγκοσμίως λόγω της «κακής συμπεριφοράς» και των ιμπεριαλιστικών τάσεων που την έχουν χαρακτηρίσει, ο Ferguson κοιτάζει τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά της ανόδου και της ,τελικά, καθολικής κυριαρχίας του Δυτικού πολιτισμικού μοντέλου.

Τρομερό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εξιστόρηση της ανόδου και της πτώσης των δύο άλλων μεγάλων πολιτισμών που απολάμβαν πλούτο και επιρροή στους προηγούμενους αιώνες, τον Ισλαμικό και τον Κινέζικο, καθώς και η εξέταση των λόγων που οδήγησαν στην σταδιακή αποδυνάμωση και τελικά πολιτιστική τους υποδούλωση. Τα λάθη τους επαναλαμβάνονται από την σημερινή δυτική κοινωνία με μαθηματική ακρίβεια και η πτώση του Δυτικού πολιτισμού είναι ένα φάντασμα που στοιχειώνει ολόκληρο το βιβλίο.

Χωρίς να αποφεύγονται φυσικά ορισμένες «μεροληψίες», το βιβλίο είναι καταπληκτικό σε περιεχόμενο καθώς και στην παρουσίαση του υλικού αυτού. Χρήσιμο ανάγνωσμα τύπου «lessons learned».

The Devil in the White City – Erik Larson

 Murder, Magic & Madness and the Fair that changed America είναι ο υπότιτλος του βιβλίου του Erik Larson για την διεθνή έκθεση του Σικάγο το 1893, μια περίοδο μεγαλείου όσο και τρόμου για την πόλη καθώς σημαδεύτηκε απο την δράση του πρώτου διάσημου Αμερικανού serial killer, του γνωστού ως Dr. Henry Howard Holmes. (Σημείωση: Ο Holmes είχε ομολογήσει ότι διέπραξε 27 φόνους αλλά το αληθινό νούμερο πλησιάζει τους 200)

Εναλάσσοντας την αφήγηση ανάμεσα στον αρχιτέκτονα Daniel Burnham και τον Holmes, ο Larson ζωγραφίζει όλο το κλίμα της εποχής, με τον ανταγωνισμό των αρχιτεκτόνων της σχολής του Σικάγο με εκείνους της Νέας Υόρκης, της ευκαιρίες για εύκολο πλουτισμό και γυναίκες που τράβηξαν τον Holmes καθώς και την οικονομική κρίση που παραλίγο να ακυρώσει την όλη προσπάθεια.

Η πρόζα είναι λίγο βαρετή σε ορισμένα σημεία, αλλά οι ιστορίες απόλυτης τρέλας που διαπνέουν το βιβλίο (όλες τους αληθινές) αποζημιώνουν και με το παραπάνω. Και αν θες να νιώσεις πως ήταν μια ανερχόμενη μεγαλούπολη λίγο πριν την αυγή του 20ού αιώνα, είσαι στο σωστό μέρος.

• 3 Ακόμη βιβλία στα γρήγορα

Sandman Slim: Aloha from Hell – Richard Kadrey

Το τρίτο μέρος της τριλογίας του Sandman Slim, που βρίσκει τον brutal μάγο στην κόλαση. Τρομερά διασκεδαστικό, γρήγορο, ένα Hellblazer με στεροειδή. Το τέλος του βιβλίου (και της τριλογίας) είναι πιο έπικ από όσο μπορείς να φανταστείς.

The Conscience of a liberal – Paul Krugman

Ολόκληρη η οικονομική φιλοσοφία του νομπελίστα οικονομολόγου και αρθρογράφου των New York Times με αρχή, μέση και τέλος. Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορική αιτιολόγηση των απόψεων του που πολλές φορές, παρά τη διεξοδικότητα με την οποία εξηγεί τις θέσεις του επιστημονικά, φαίνεται να πηγάζουν περισσότερο απο το συναίσθημα.

Debt: The first 5.000 years – David Graeber

Ο πρώην καθηγητής Ανθρωπολογίας του Yale και μεγάλος θεωρητικός του αναρχισμού στην Αμερική, εξηγεί διεξοδικά τους τρόπους με τους οποίους το χρέος έχει χρησιμοποιηθεί (ναι, χρησιμοποιηθεί) ανα τους αιώνες, δίνοντας παράλληλα την ηθική του διάσταση μέσα απο διάφορες θρησκείες, πολιτισμούς, αρχαίους και νέους. Γεμάτο ιστορικές πληροφορίες και χρήσιμο. Μια πολύ σημαντική μη-οικονομολογική θεώρηση της σημερινής κατάστασης.

* Συγγνώμη σε όσους διέφυγε ως τώρα, αλλά λόγω kindle διαβάζω σχεδόν αποκλειστικά στα Αγγλικά, με εξαιρέσεις φυσικά.

Ωστόσο δεν θα έπρεπε κανείς να εκπλήσσεται από τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα μιας κυβέρνησης (συγχωρήστε με για την έκφραση) κανενοπουθενάδων που βλέπουν ότι στις επόμενες εκλογές θα βρεθούν, στην καλύτερη περίπτωση, δεύτεροι. Η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικές της κυβέρνησης Μέρκελ, δεν εξυπηρετούν κανέναν πέραν της Γερμανικής τραπεζικής ελίτ. Δεν έχουν επ’ ουδενί σοσιαλιστικό χαρακτήρα, αλλά αν μελετήσει κανείς τις κινήσεις τους, θα διαπιστώσει ότι δεν έχουν ούτε φιλελεύθερο. Η Γερμανία δεν στηρίζει την ελεύθερη αγορά. Η Γερμανία παίζει την αγορά με σκοπό να την ελέγξει. Αδίστακτα θα έλεγε κανείς. Όψιμα, με τα πρόσκαιρα κέρδη να αποτελούν μοναδικό σκοπό της. Όμοια με τις κυβερνήσεις Σαρκοζί και Μπούς, αλλά με την ιδιαίτερη, αντιπαθή αύρα, που μόνο μια ομάδα αυταρχικών Γερμανών μπορεί να εμπνεύσει.

Ξέρουν τι έπεται. Χάνουν την Γαλλική στήριξη, οι Γερμανοί πολίτες έχουν αρχίσει να βγαίνουν στους δρόμους και πριν λίγους μήνες έστειλαν σαφές μήνυμα για τις εκλογικές τους προθέσεις, ενώ το κέντρο της κρίσης που αρνήθηκαν με κωλυσιεργίες και τεχνάσματα παιδιάστικα να επιλύσουν, μεταφέρετε στην Ισπανία.

Η γραμμή της Ελλάδας σε αυτό το παιχνίδι, έπρεπε να είναι σαφής από πέρυσι. Να περιμένουμε αυτά τα γεγονότα ώστε να μπορέσουμε σε πανευρωπαϊκό πλαίσιο να διεκδικήσουμε μια άλλη πολιτική για το ευρώ. Δεν είναι ουτοπικό, ούτε απίθανο. Ούτε θα κλοτσήσουν οι “αγορές”, που παρά την νευρική φύση τους την τελευταία 4ετία, πάντα θα ρίχνουν τα ρέστα τους στην ανάπτυξη και στην ελπίδα για μεγαλύτερα κέρδη, παρά τις διαβεβαιώσεις των Μερκοζί περί του αντιθέτου.

Είναι λογικό να βλέπουμε τον κ. Σόιμπλε να παίζει λαϊκιστικά παιχνίδια τραμπούκου της παιδικής χαράς, τα ίδια παιχνίδια στα οποία άλλωστε μας έχουν συνηθίσει και οι δικοί μας πολιτικοί. Αλίμονο για αυτούς όμως, αυτές οι νοοτροπίες έχουν ημερομηνία λήξης.

Ελπίζω όλοι σας εκεί έξω να μην πήγατε να ψηφίσετε με γνώμονα απειλές για τιμωρίες. Η αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ είναι ένα ανέκδοτο, ένας μπαμπούλας, εύρημα της γνωστής spin μηχανής που βάφτισε τους Έλληνες “τεμπέληδες” και την ευημερία της χώρας βασισμένης σε δανεικά λεφτά. Εμείς φυσικά, με τους δικούς μας άνευρους και ανίκανους ηγέτες, δεν απαντήσαμε ποτέ στις κατηγορίες με το απλό επιχείρημα του γιατί οι εγκρατείς Γερμανοί αφήσανε την κεντρική τους τράπεζα να μοχλεύσει 50 φορές το κεφάλαιο της. Γιατί η Ολλανδία έχει ιδιωτικό χρέος στα τρις ευρώ.

Πληρώνουμε το ότι δώσαμε το δικαίωμα σε μια εγχώρια και ξένη ελίτ να μας μετατρέψει σε αποδιοπομπαίους τράγους και να θεωρούν ότι μπορούν να ελέγξουν την Ελλάδα και την Ευρώπη με οικονομικούς τραμπουκισμούς. Όλα, ότι βλέπουμε και ακούμε, είναι απλά ένα πολύ ωραίο και εύκολα αναμασήσιμο σεναριάκι, που πατώντας σε στερεότυπα και μισές αλήθειες, έγινε το κραταιό παράδειγμα.  Αυτό το ίδιο σενάριο όμως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει ο μπούσουλας για το πως θα προχωρήσει η χώρα από δω και πέρα.

Καλή Κυριακή σε όλους, και όταν ρίχνετε της ψήφο σας, ξεχάστε κάθε Σόιμπλε και Μέρκελ. Σε λίγο καιρό, δεν θα τους βλέπετε πια εκεί.

όσο παρακολουθείτε αμέριμνοι ένα εικαστικό δρώμενο, εγώ τραβάω φωτογραφίες το κεφάλι σας και το μοιράζομαι με όλο ίντερνετ. Just so you know.

Η κρίση είναι viral – από το blog του Νίκου Ξυδάκη

* Οι αριθμοί που παραθέτονται έχουν προκύψει από ρεπορτάζ και έγκυρες πηγές.

Ιούνιος, 2012

Ο Ιούνιος του τρέχοντος έτους έρχεται πολύ συχνά στα χείλη ειδικών (π.χ οικονομολόγοι όπως ο Γ. Βαρουφάκης και ο Α. Πεπελάσης) και μη, όταν αναφέρονται στην πορεία της χώρας από εδώ και στο εξής. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, τον Ιούνιο η Ελλάδα θα χρειαστεί να έχει λάβει ήδη νέα μέτρα, κάτι που προβλέπεται σαφώς και από τη συμφωνία που υπογράφτηκε για την διασφάλιση του 2ου πακέτου οικονομικής βοήθειας το οποίο δεσμεύει την καταβολή των επόμενων δόσεων με τις επιδόσεις της κυβέρνησης στην εφαρμογή των απαιτούμενων διαρθρωτικών αλλαγών.

Ήδη η κυβέρνηση προεκλογικά έχει δεσμευτεί στην εφαρμογή 40 μέτρων, με θεωρητικό deadline τις εκλογές, μέτρα που όπως είναι αναμενόμενο, δεν έχουν εφαρμοστεί ακόμη και πάνω σε αυτό θα πρέπει η Τρόικα να αξιολογήσει τις “επιδόσεις” της κυβέρνησης, και με βάση αυτή την αξιολόγηση να ανακοινώσει τα νέα μέτρα που θα πρέπει να εφαρμόσει η όποια κυβέρνηση προκύψει μετά τις εκλογές του Μαΐου.

Στον αέρα λοιπόν βρίσκεται, σύμφωνα με πηγές, για μία ακόμη φορά ο 13ος και 14ος μισθός (παρά της εξαγγελίες Σαμαρά για τη “διάσωση” τους πριν μερικούς μήνες), καθώς και τα επιδόματα και οι συντάξεις. “Είτε κάνουμε τώρα όλα όσα μας λένε είτε όχι, βλέπω ότι αρχές του καλοκαιριού ο τόπος αυτός θα παραδέρνει κοινωνικά” είχε προβλέψει ο Α. Πεπελάσης στην διαβόητη πλέον συνέντευξη του για το 2ο τεύχος του περιοδικού. Φυσικά το δίλημμα που θα τεθεί θα είναι για ακόμη μια φορά το γνωστό “μνημόνιο και μέτρα ή άτακτη χρεοκοπία”, ή αλλιώς “ευρώ ή δραχμή”.

Ωστόσο, ένα σενάριο που έχει αρκετές πιθανότητες να παιχτεί, είναι η τρόικα να κάνει “δώρο” σε όποια κυβέρνηση προκύψει (αν φυσικά είναι της αρεσκείας της) μερικούς μήνες. “Ελαφριά” μέτρα θα ληφθούν, πιθανών κατάργηση κάποιων ασήμαντων οργανισμών του δημοσίου και περικοπές στις υψηλές συντάξεις, με αναβολή των πιο δυσάρεστων αποφάσεων για μετά το καλοκαίρι, κάτι που μας φέρνει στην δεύτερη “νάρκη”, τον Νοέμβριο.

Nοέμβριος 2012

Με την ύφεση για το 2012 να προβλέπεται στο 4,8% στις συνήθως πολύ αισιόδοξες προβλέψεις της ΕΕ, τον Νοέμβριο και εν γένει το Φθινόπωρο του έτους, η οικονομία της Ελλάδας θα βρίσκεται ίσως στο πιο κρίσιμο σημείο από την αρχή της κρίσης. Με τα νέα μέτρα να είναι απαραίτητα μετά την επόμενη αξιολόγηση από την Τρόικα που θα γίνει τον Αύγουστο, οι “μισθοί Βουλγαρίας” θα είναι μια προϋπόθεση που σίγουρα θα τεθεί υπόψιν της Ελληνικής κοινωνίας εντός ενός νέου μνημονίου και “κουρέματος” που ήδη προβλέπουν πολλοί ειδικοί. Μετά την αξιολόγηση του Αυγούστου, ακολουθεί το προσχέδιο του προϋπολογισμού τον Σεπτέμβριο, η ανακοίνωση του, αξιολόγηση από την Τρόικα και ανακοίνωση των νέων μέτρων που θα κριθούν απαραίτητα, με την όποια ένταση (ή έλλειψη της) των μέτρων που θα έχουν ληφθεί τους προηγούμενους μήνες να είναι προπομπός της σκληρότητας τους.

Ιανουάριος 2013

Τον Δεκέμβριο του 2011 θα έρθει στην βουλή προς ψήφιση, ο προϋπολογισμός του 2012. Σ’ αυτό το σημείο, αν η χώρα τα είχε πάει πολύ καλά σε όλα, κάτι το οποίο είναι από δύσκολο έως αδύνατο, θα ερχόταν μια επαναδιαπραγμάτευση των σκληρών όρων του Μνημονίου 2 που θα έφερνε μια πολυπόθητη ανάσα στην πραγματική οικονομία. Ωστόσο, ένα τόσο αισιόδοξο σενάριο δεν φαίνεται ιδιαίτερα ρεαλιστικό, καθώς τα γεγονότα δείχνουν κάθε τι αντίθετο. Σ’ αυτό το σημείο, οι πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις είναι μονάχα δύο: Ή η Ελλάδα κρατιέται για ακόμη μια φορά στη ζωή με δάνεια εν ήδη πιο σκληρών μέτρων, και με κοινωνικές συνθήκες που πια θα προσεγγίζουν εκείνες χωρών της ανατολικής Ευρώπης, ή μια καθ’ όλα θεμιτή στάση πληρωμών (με παραμονή στην Ευρωζώνη) που θα έδινε μεν μια ανάσα ανακούφισης στο κράτος αλλά, υπό τους επικίνδυνους διαχειριστές που τελούμε αυτή την περίοδο, μπορεί να αποδειχτεί πέρα
για πέρα καταστροφική.

Πέρα απ’ τον έλεγχο μας

Τα πράγματα όμως μπορεί να περιπλακούν. Οι λόγοι είναι δύο:

Ο πρώτος, εσωτερικός. Εάν δηλαδή η σημερινή και η αυριανή κυβέρνηση υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις, καθώς και με ποιο ρυθμό. Η άμεση εφαρμογή των μέτρων θα φέρει σοκαριστικά αρνητικά αποτελέσματα στην ήδη ταραγμένη αγορά, αλλά θα μπορούσε να θέσει βάσεις από τις οποίες να προκύψει μια σταδιακή ανάκαμψη σε βάθος χρόνου, αλλά θα συμβάλει και στην απότομη, απόλυτη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας. Η αργή εφαρμογή ημίμετρων και “κουτσουρεμένων” διαρθρωτικών αλλαγών από την κυβέρνηση, από την άλλη, μας κρατάει σε μια ημιθανή κατάσταση από την οποία καμία διέξοδος δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ενώ οχυρωμένα συμφέροντα συνεχίζουν να θησαυρίζουν εν μέσω απόλυτης δυστυχίας (πχ. δες ΜΟΝΟ #4 “Οι 3 πλευρές μιας μαύρης κερδοφορίας”).

Ο δεύτερος, εξωτερικός, και ακούει στο όνομα Ισπανία. Ορισμένοι εκφράζουν τον πόθο η Ισπανία να γίνει το κέντρο της θύελλας και να αλλάξει η φιλοσοφία του πακέτου διάσωσης και του ελληνικού μνημονίου. Πως αυτό θα εκφραστεί στους επόμενους μήνες στα εξωτερικό, είναι κάτι που θα μας απασχολήσει ξανά στο άμεσο μέλλον.

Αστάθμητος παράγοντας οι τράπεζες, διότι οι τραπεζίτες καθυστερούν συνειδητά, σε κάθε γωνία, για να διατηρήσουν τα όποια «κεκτημένα». Θα έπρεπε ήδη να έχουν αλλάξει πολλά στις τράπεζες και να έχει γίνει η ανακεφαλαιοποίηση τους. Ωστόσο “σκαλώματα” στο PSI και στη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης, αποτελούνε ένα ακόμα βραχνά της κυβέρνησης, καθώς έπρεπε να ολοκληρωθούν προεκλογικά και λέγεται αρκετά έντονα μάλιστα ότι είναι τα ζητήματα που αναγκάζανε την κυβέρνηση Παπαδήμου να αφήνει την ημερομηνία των εκλογών “θολή”.

Γυρνάμε πίσω, στις 13 Μαΐου 1993. Ο Eric Schmitt, «ο άνθρωπος-βόμβα» κρατάει ομήρους παιδιά και ενήλικες σε ένα παιδικό σταθμό. Ο νεαρός τότε Sarkozy διαπραγματεύεται προσωπικά με τον διαταραγμένο Schmitt και το πρόσωπο του εμφανίζεται για πρώτη φορά στους δέκτες κάθε σπιτιού στη Γαλλία.

Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, πρόεδρος πια της Γαλλίας, με τη δημοτικότητα του να έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα και την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους να χτυπά απειλητικά την πόρτα της χώρας του, ο Sarkozy αναλαμβάνει και πάλι μια υπόθεση που μοιάζει να τον ξαναβάζει στο παιχνίδι που ξέρει καλά. 7 θύματα το τελευταίο δεκαήμερο (3 Γάλλοι στρατιώτες, μουσουλμάνοι όλοι, και 4 θύματα σε εβραϊκό σχολείο -3 παιδιά και ένας ραβίνος), από τον Αφγανό καταδικασμένου τρομοκράτη Mohammed Merah, έβγαλαν τον Πρόεδρο στο βήμα. Στις 22 Μαρτίου, ο δράστης σκοτώθηκε μετά από επιχείρηση της αστυνομίας. Η ομόφωνη καταδίκη των επιθέσεων από τη γαλλική πολιτική σκηνή, δεν προσφέρει τίποτα στις οικογένειες των θυμάτων και τον φόβο που τέτοια εγκλήματα εμφυσούν σε μια κοινωνία, αλλά ούτε περιορίζει την άνοδο εξτρεμιστικών αντιλήψεων στην Ευρώπη.

Ήρθε άραγε η ώρα ο Sarkozy να εξαργυρώσει, κυνικά, τον φόβο της τρομοκρατίας; Και αν η Thacher μπόρεσε να κρατηθεί στην εξουσία χρησιμοποιώντας ως προπέτασμα έναν ασήμαντο, δεν θα προσπαθήσει ο Γάλλος θαυμαστής της, να κάνει το ίδιο με ανάλογη ωμότητα; Τα άκρα, άλλοτε με το μανδύα των αγορών, άλλοτε με εκείνον της θρησκείας, έχουν μετατρέψει την Ευρώπη σε μια ήπειρο πνιγμένη στο φόβο και την αβεβαιότητα. Ας ελπίσουμε ότι οι Γάλλοι στις ερχόμενες προεδρικές εκλογές, δεν θα παρασυρθούν από τις εθνικιστικές κορώνες της ακροδεξιάς με την οποία φλερτάρει ο Sarkozy.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος του περιοδικού ΜΟΝΟ, στις 27.03.2012

1. A two-party democracy cannot provide stable and effective government unless there is a large measure of ideological consensus among its citizens.




2. Parties in a two-party system deliberately change their platforms so that they resemble one another; whereas parties in a multi-party system try to remain as ideologically distinct from each other as possible.




3. If the distribution of ideologies in a society’s citizenry remains constant, its political system will move toward a position of equilibrium in which the number of parties and their ideological positions are stable over time.




4. New parties can be most successfully launched immediately after some significant change in the distribution of ideological views among eligible voters.




5. In a two-party system, it is rational for each party to encourage voters to be irrational by making its platform vague and ambiguous.

Anthony Downs, 1957

Ετοιμάζω κάτι σχετικά με το παράλογο της άμεσης ψήφου και κατάφερα να καώ με τη θεωρία παιγνίων και τα διάφορα παρακλάδια της που πετάγονται κάθε τόσο μπροστά μου. Ωστόσο, ένα κείμενο του 1957, περιγράφει με τραγική ακρίβεια τα όσα βιώνουμε και εξηγεί το γιατί βιώνουμε αυτή την (κατα τη γνώμη μου πολύ σημαντικότερη της οικονομικής) κρίση δημοκρατίας. Διαβάστε εδώ εν συντομία τι λέει το βιβλίο. Αν όχι, δώστε σημασία σε αυτό το brief:

Downs presents a rational calculus of voting that has inspired much of the later work on voting and turnout. Particularly significant was his conclusion that a rational voter should almost never bother to vote.

This conclusion, especially as elaborated on by Riker and Ordeshook (1968) has shifted the attention of modern political scientists from explaining why people don’t vote to explaining why they do.

επειδή συχνά ερχόμαστε πια αντιμέτωποι με το ερώτημα «γιατί να ψηφίσω;» αξίζει να ρίξουμε μια ματιά πίσω.

by Ryan Kelly