urban diaries

Δεν θέλω να μιλήσω πολύ για το τι γράφει στο συγκεκριμένο κείμενο ο κ. Γιαννακίδης, περιληπτικά λέει ότι η διάθεση προϊόντων απευθείας από τον παραγωγό στον καταναλωτή μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, και ότι οι μεσάζοντες σε πολλές περιπτώσεις είναι ένα αναγκαίο κακό γιατί μέσω της τυποποίησης εξασφαλίζουν την ποιότητα των προϊόντων αυτών.

Μπορούμε να πάμε σε παραδείγματα όπου νοθευμένο ελαιόλαδο με ορυκτέλαιο έχει στοιχίσει ζωές στο παρελθόν. Μάλιστα σε ένα περιστατικό στην Ισπανία του ’80, 3.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με αυτό το τρόπο και αυτό θα έπρεπε να είναι προειδοποίηση για όποιον παραγωγό σκέφτεται να κάνει κάτι τέτοιο. Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο εδώ και να σχηματίσετε άποψη μόνοι σας, εγώ θα συγκεντρωθώ μόνο σε ένα παράδειγμα του πόσο εύκολα μπορεί αντιμετωπιστεί αυτό αν σκεφτείς μόλις ένα εκατοστό έξω από τις υπάρχουσες δομές, κάτι που δεν απαιτώ από τον κ. Γιαννακίδη να κάνει, άλλωστε δεν είναι η δουλειά του.

Θα σας πάω λοιπόν για τις ανάγκες του κειμένου, μέχρι την δυτική Αφρική, και πιο συγκεκριμένα στην Νιγηρία.

Όπως θα φαντάζεστε, η Αφρική γενικότερα αντιμετωπίζει τρομακτικό πρόβλημα με το πόσιμο νερό, δηλαδή με την έλλειψη του, ειδικά στην έρημο την οποία αναγκαστικά διασχίζουν έμποροι και νομάδες. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, «λαθρέμποροι» του νερού, μεταφέρουν πόσιμο νερό το οποίο και πουλάνε σε περιοχές όπου παραδοσιακά δεν υπάρχει. Φυσικά δεν υπάρχει κανένα είδος άδειας για την συγκεκριμένη επιχειρηματική δραστηριότητα, ούτε και κάποιος τρόπος διασφάλισης της ποιότητας του νερού. Αλλά, όταν σκέφτεσαι λιγάκι έξω από τις γραμμές, δημιουργείς μια λύση. Έτσι, η κυβέρνηση της Νιγηρίας ξεκίνησε ένα πρόγραμμα με την ονομασία Pure Water, που ελέγχει την ποιότητα του νερού αυτών των εμπόρων και τους εφοδιάζει με το κατάλληλο σηματάκι και διαπίστευση όταν το νερό τους πληρεί κάποια στάνταρ. Αυτό έχει βοηθήσει τρομακτικά την περιοχή καθώς πλέον βρίσκεις νερό σε μέρη όπου παραδοσιακά δεν υπήρχε και διασφαλίζεται και η υγεία των ανθρώπων.

Πόσο εύκολο θα ήταν για το Ελληνικό κράτος να πιστοποιήσει κατα τον ίδιο τρόπο τους παραγωγούς ελαιόλαδου; Πολύ. Αντ’ αυτού, ενισχύει τα μονοπώλια και τα καρτέλ επιβάλοντας εξοντωτικά πρόστιμα σε διαπιστευμένους παραγωγούς βιολογικών προϊόντων και στις αγροτικές αγορές τους παρερμηνεύοντας μάλιστα σχετικούς νόμους, και τους αφήνει να απειλούν ανοιχτά αγρότες και παραγωγούς που τολμάνε να τους πάνε κόντρα.

Πέραν του απλού γεγονότος ότι η διάθεση γίνεται πλέον ηλεκτρονικά, με βάσεις δεδομένων κτλ και μπορεί να εντοπιστεί αμέσως ο παραγωγός που το διέθεσε, και ότι χύμα λάδι πουλιέται εδώ και χρόνια ούτως ή άλλως έστω και λαθραία, δεν βρίσκω κανέναν λόγο να δω τους μεσάζοντες, που θεωρώ σύγχρονους μαυραγορίτες, ως ένα «αναγκαίο κακό». Ας περιορίσουν τα αστεία ποσοστά κέρδους που έχουν πουλώντας αέρα, ας μην αδικούν κατάφορα τους παραγωγούς, για να αποδείξουν την χρησιμότητας τους.

Ένα σήμα τύπου PURE μπορεί να στηθεί σε μερικές ημέρες από την Ελληνική κυβέρνηση και να διασφαλίσει ότι ο παραγωγός που διαθέτει απ’ ευθείας τα προϊόντα του, είναι OK. Όλα τα άλλα αποτελούν αστειότητες και εξυπνακισμούς τύπου «έτσι είναι το σωστό».

Δεν υπάρχει τίποτα το σωστό στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελληνική αγορά τροφίμων αυτή τη στιγμή, και τέτοιου είδους απόπειρες εκλογίκευσης μιας στρεβλής κατάστασης, μόνο κακό κάνουν.

Υ.Γ Όπως δήλωσα και σε comment στο συγκεκριμένο κείμενο, είμαι στη διάθεση σας να παραθέσω λίστα περιστατικών όπου γνωστά brands έβγαλαν στην αγορά παρτίδες νοθευμένων προϊόντων που ξέφυγαν της διαδικασίας τυποποίησης.

ΥΓ 2 Κατόπιν απάντησης του κ. Γιαννακίδη που μου είπε «επίσης δεν με ενδιαφέρουν τα της πατάτας, το κείμενο ασχολείται με την κατανάλωση συνθημάτων απ ευθείας απο τον παραγωγό τους», έχω να προσθέσω σε ότι είπα παραπάνω απλά το εξής: Οι πολίτες πράττουν, τα media ανάγουν τα πάντα σε ιδεολογικά αντικείμενα μελέτης. Ας μην μπερδεύουμε τα δύο.