Έβλεπα προ ολίγου την συνέντευξη του πρώην υπουργού οικονομικών της Αργεντινής, του Καβάγιο, στους Νέους Φακέλους στο ΣΚΑΙ, όπου ο κατα πολλούς υπεύθυνος για τα όσα συνέβησαν στην Αργεντινή, έδινε μαθήματα ιστορίας στην Ελλάδα. Οι ομοιότητες μεταξύ των δύο χωρών είναι πολλές, και μία απο αυτές είναι το γεγονός οτι σε καμία απο τις δύο δεν εφαρμόστηκε ουσιαστικά το, αντίστοιχο, μνημόνιο. Πριν πέσετε να με φάτε, διαβάστε παρακάτω.

Αυτό που διαβάζω στην Ελληνική και την Αργεντίνικη πραγματικότητα, είναι μια σειρά απο «αντιστάσεις», θεσμικές και πολιτικές κυρίως, που δεν επέτρεψαν σε καμία απο τις δύο χώρες να εφαρμοστούν αυτές οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές. Οι οικονομίες αυτές δεν έχουν κανένα κοινό σχεδόν, ούτε στο μέγεθος, ούτε και στην κατευθυνση καθώς η Αργεντίνικη οικονομία ήταν βασισμένη σε πιο νεοφιλελεύθερα μοντέλα απο τις αρχές της δεκαετίας του ’90 σχεδόν, όταν και πρωτοεκλέχθηκε ο Καβάγιο.

Το αληθινό ζήτημα, βρίσκεται στην συμπεριφορά της παγκόσμια κοινότητας προς αυτές τις χώρες, με το που ανακοινώνονται τέτοια μνημόνια και μέτρα. Ανεξάρτητα απο το τι θα συμβεί μέσα στις ίδιες τις χώρες, η αδυναμία τους να δανειστούν και να ορίσουν την δημοσιονομική πολιτική τους, της σπρώχνει αναπόφευκτα στην ύφεση, ανεβάζει την ανεργία, ρίχνει την ποιότητα ζωής. Λέω οτι το μνημόνιο δεν έχει σχέση με όλα αυτά, γιατί αν φταίει το ότι η Ελλάδα είναι αντιπαραγωγική, τότε η Αργεντινή που είναι απόλυτα βιομηχανοποιημένη και με πανίσχυρη αγροτική παραγωγή, γιατί έπαθε ακριβώς τα ίδια;

Δεν έχει νόημα να συζητάμε για μνημόνια και άλλα «δαιμόνια» που σκέφτεται ο κάθε spin doctor. Το χρέος και τα ελλείματα δεν είναι παρά πολιτικά εργαλεία στα χέρια ορισμένων. Δικαιολογίες θα τις χαρακτήριζα. Ακόμα και αν αύριο παρουσιάσουμε πρωτογεννές πλεόνασμα σαν χώρα, πάλι τα ίδια θα έχουμε. Αν γυρίσουμε στη δραχμή, πάλι τα ίδια. Αν δεν υπάρξει παγκόσμια πρωτοβουλία για τον έλεγχο και την εξυγείανση των χρηματοπιστωτικών αγορών, ότι και να γίνει σε κρατικό επίπεδο, δεν θα έχει καμία απολύτως σημασία. Το ζήτημα είναι πως θα καταφέρουμε να κάνουμε ένα damage control που λένε και οι προαναφερθέντες spin doctors, και να σώσουμε οτι μπορούμε τοπικά απο το βούλιαγμα.

Εμείς δεν θα είμαστε τόσο τυχεροί όσο η Αργεντινή που βρέθηκε η Κίνα να αγοράζει τόνους σόγιας κάθε χρόνο μεσούσης της περασμένης δεκαετίας, γιατί απλά δεν έχουμε τέτοιο μέγεθος παραγωγής. Δε θα αναπτυχθούμε έτσι. Και άλλωστε όπως έλεγα και πρίν, δεν φταίει καν αυτό. Οπότε αν θέλετε να συνεχίσετε να ασχολείστε με επιχειρηματολογία υπέρ ή κατά του μνημονίου, go right ahead. Αν συνειδητοποιήσετε οτι είναι απλά 5 μπούρδες πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί και το παιχνίδι παίζεται αλλού, βασιζόμενο σε αφορμές-φαντάσματα, μπορούμε να το συζητήσουμε.

Θα επιστρέψω σε αυτό το θέμα με μια πολύ πιο «σε βάθος» ανάλυση εν καιρώ. Προς το παρών αλιβεντέρτσι και αφήστε τα τανγκό για άλλη φορά, όταν θα χουμε ξεμπλέξει. Καληνύχτα σας.