Πρέπει να καταλάβετε ότι Αυτό είναι το άλμπουμ με το οποίο Πραγματικα έκατσα και άκουσα Arcade Fire.

Ως γνήσιος αντιδραστικος, δε γουσταρα το peer pressure στις αρχές τις προηγούμενης δεκαετίας.
Τώρα, εν ετει 2010, άκουσα Arcade Fire. Τι άκουσα; Την πιο συγκινητική μπάντα της γενιάς μου.
Μια μπάντα που όσο μεγάλη και αν γίνεται, ανεβαίνει στη σκηνή και τα Δίνει όλα. Που παθιαζονται και έχουν απόψεις και ας βγούνε λαθος μετά, αυτοί τολμανε.
Είναι η αντίδραση ουσιαστικά στο μοντελακι που μας Θέλει καλοραμμενους και βολικούς.

Δεν είναι πανκ, Γιατί δεν είναι γραφικοί. Δεν έχουν ροκ λαιφσταιλ Γιατί Αυτό πέρασε στους καγκουρες, τα πλουσιοπαιδα και τους αιθαιροβαμμωνες του φτηνού μεσοαστικού λαιφσταιλ.

Έχουν έργα αντί για λόγια, κι Αυτό απο Μόνο του αρκεί για να μπαίνουν κάθε φορά στην κορυφή οποιασδήποτε λίστας.

Και δεν με χαλάει που γίνονται «μεινστριμ» ή οτιδήποτε.

Μακάρι Όλα τα γκραμι να τα παίρνουν μπάντες σαν τους Arcade Fire, και δίσκοι σαν το Suburbs.

Μακάρι ολοι να είμαστε αθώοι, και παθιασμενοι.

Τώρα με συγχωρείτε για την παράξενη μορφοποιηση του κειμένου, καθώς το γράφω στο iPhone, 5 το πρωι στο αεροδρόμιο του σιτι στο Λονδινο, με ξεχασμένα τα ακουστικά στο Σπιτι και δεν μπορω να ακούσω αυτές τις μουσικές. Μου σπάει τη μύτη ψωμί που ψήνεται δίπλα μου. Σε λίγο θα του κάνω μια επίσκεψη.

Σε μερικές ώρες, θα σας πω καλημέρα απ´τη Γενεύη.
Προς το παρών, sleep tight.

Γενικό σχόλιο: μέσα σ´όλη τη μαυρίλα, για κάποιον ακατανόητο λόγο, πιστεύω ότι αυτη ήταν μια καλή χρονιά.