Κάποιο θα πείτε: «Μα τόσο χαμηλά αυτός ο δίσκος? Ειναι Γ-Α-Μ-Α-Τ-Ο-Σ!»
Μπορεί να έχετε δίκιο αλλα να πω και γω τη θέση μου.
Μου είναι πολύ εύκολο πλέον να καταλάβω το αν μ’αρέσει ένας δίσκος αμέσως, αν θα μου αρεσει σε δύο τρείς ακροάσεις ή αν απλά δεν τον γουστάρω. Ωστόσο, αυτο που δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω, και που ταυτόχρονα ειναι πολύ σημαντικό για μένα, είναι το αν θα τον ξανακούσω ποτέ έπειτα. Αν θα τον έχω ως σημειο αναφοράς για κάτι. Αυτό, δεν μπορώ να το ξέρω.
Και αυτος ο δίσκος πέφτει εκεί. Είναι ίσως η καλύτερη δουλειά των Deerhunter ως τώρα.
Δίσκος που τον ακούω και τον ξανακουώ. Θα τον ακούω και τον Ιανουάριο? Δεν ξέρω.
Η ζυγαριά μέσα μου γέρνει προς το όχι γιατί είμαι ενα κάθαρμα γεμάτο αρνητισμό που κατέβηκε απο τα βουνά. Και γι’αυτό, μόνο στο 17.