Tag Archives: Blogovision 2011

15. moon duo – mazes

ενα side project των wooden shjips έβγαλε ένα δίσκο θορυβώδες, αιχμηρό, ροκενρόλα φάση. Υπέροχες μπασσογραμμές, κιθάρες, βρωμιά και φωνητικά που με το ζόρι ακούγονται απο του διαόλου το θόρυβο. Ένα side project των wooden shjips έβγαλε αυτό το δίσκο. Λογικότατο.



  • 20. the felice brothers – celebration, florida
  • 19. o’death – outside
  • 18. amen dunes – through donkey jaw
  • 17. Deathgrip – Exmilitary
  • 16. Crystal Stilts – In love with oblivion

16. Crystal Stilts – In love with oblivion

Το post-punk του 2011 είναι αυτό κυρίες και κύριοι. Και το «Shake the shakles» ένα απο τα κομμάτια της χρονιάς.


Προηγούμενα στο top 20:

  • 20. the felice brothers – celebration, florida
    19. o’death – outside
    18. amen dunes – through donkey jaw
    17. crystal stilts – in love with oblivion

18. amen dunes – through donkey jaw

Είναι ακατάληπτα νωρίς για μένα, έχω ξυπνήσει εδώ και κανα 20 λεπτο και σε άλλα τόσα πρέπει να είμαι έξω. Έχει αυτή τη πρωινή κρυάδα που σου τσιτώνει το δέρμα και ακόμα και αν δεν έχεις πιεί καφέ σε ξυπνάει για τα καλά και σου ανοίγει μάτι γαρίδα. Τελευταίες γουλιές καφέ, τελευταίο τσιγάρο. Α, και Amen Dunes στα ακουστικά τέτοια ώρα ε. Άψογο.

Προηγούμενα στο top 20:

19. o’death – outside

Άλλος ένας υπέροχος folk δίσκος για το 19 της εικοσάδας μου. Αισθαντικός, πολλές φορές στα όρια του μελό, αλλά μια ευχάριστη έκπληξη γεμάτη με τραγούδια που σου κολλάνε. Ή ίσως φταίει που η κοπέλα μου έχει το Bugs εδώ και μήνες για ringtone στο κινητό της και μου χει κολλήσει. Δεν ξέρω ματημπαναγία.

Καλημέρα σας.

Προηγούμενα στο top 20:

20. The Felice Brothers – Celebration, Florida

Είναι ένας δίσκος για τον οποίο μίλησα πολύ όλη τη χρονιά, κυρίως κατ’ιδίαν σε φίλους, και που τον γουστάρω γενικά ακόμα. Είναι τολμηρός, πάει το νέο κύμα του φόλκ σε μέρη που δεν έχει τολμήσει κάποιος άλλος και παίζει ανάμεσα στον Bob Dylan και τους Death In Vegas που ντάξει, είναι ο πιο κουλός συνδιασμός μουσικών ακουσμάτων που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος να επιχειρήσει στη μουσική του, πόσο μάλλον να το κάνει και καλά.

Το ζήτημα είναι οτι με τον καιρό και τα πολλά ακούσματα άρχισαν να φαίνονται κάποια σκισίματα στις ραφές του, και ενώ όταν το πρωτοάκουσα τρελλάθηκα, μετά διαπίστωσα οτι ποτέ δεν κατάφεραν να κρατήσουν τη νευρικότητα και την ένταση του «Fire In The Pageant» στο υπόλοιπο του δίσκου. Και παρά το διαμαντάκι που είναι το «Ponzi» ο υπόλοιπος δίσκος τραγικά κύλησε στη μετριότητα σαν άκουσμα. Αυτό βέβαια έγινε μετά απο κάποιους μήνες. Γι’αυτό και τώρα παίρνει μια απο τις τελευταίες θέσεις της εικοσάδας μου, τιμής ένεκεν του θάρρους και της εφευρετκότητας των Felice Brothers.

Μακάρι να συνεχίσουν αυτοί και όσοι πάρουν τη σκυτάλη μετά, να ανακατέυουν το folk, τα hip-hop breaks και την electronica τόσο πετυχημένα και εύστοχα.

Καλή αρχή σε όλους, ελπίζω να μιλιόμαστε μέχρι και το τέλος της ψηφοφορίας!

Καληνύχτα σας