
Είναι ένας δίσκος για τον οποίο μίλησα πολύ όλη τη χρονιά, κυρίως κατ’ιδίαν σε φίλους, και που τον γουστάρω γενικά ακόμα. Είναι τολμηρός, πάει το νέο κύμα του φόλκ σε μέρη που δεν έχει τολμήσει κάποιος άλλος και παίζει ανάμεσα στον Bob Dylan και τους Death In Vegas που ντάξει, είναι ο πιο κουλός συνδιασμός μουσικών ακουσμάτων που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος να επιχειρήσει στη μουσική του, πόσο μάλλον να το κάνει και καλά.
Το ζήτημα είναι οτι με τον καιρό και τα πολλά ακούσματα άρχισαν να φαίνονται κάποια σκισίματα στις ραφές του, και ενώ όταν το πρωτοάκουσα τρελλάθηκα, μετά διαπίστωσα οτι ποτέ δεν κατάφεραν να κρατήσουν τη νευρικότητα και την ένταση του «Fire In The Pageant» στο υπόλοιπο του δίσκου. Και παρά το διαμαντάκι που είναι το «Ponzi» ο υπόλοιπος δίσκος τραγικά κύλησε στη μετριότητα σαν άκουσμα. Αυτό βέβαια έγινε μετά απο κάποιους μήνες. Γι’αυτό και τώρα παίρνει μια απο τις τελευταίες θέσεις της εικοσάδας μου, τιμής ένεκεν του θάρρους και της εφευρετκότητας των Felice Brothers.
Μακάρι να συνεχίσουν αυτοί και όσοι πάρουν τη σκυτάλη μετά, να ανακατέυουν το folk, τα hip-hop breaks και την electronica τόσο πετυχημένα και εύστοχα.
Καλή αρχή σε όλους, ελπίζω να μιλιόμαστε μέχρι και το τέλος της ψηφοφορίας!
Καληνύχτα σας
they said