Είδα την καινούρια ταινία του Gaspar Noe τις προάλλες που ετοίμασα για τον εαυτό μου μια βραδιά παράξενων καινούριων ταινιών, έτσι για να κρατήσω το μυαλό μου σε μια κάποια ερεθισματικού τύπου εγρήγορση.

Δεν έχει νόημα να αναλύσω την ταινία απο τεχνικής άποψης, το imdb γι’αυτό υπάρχει άλλωστε.
Τα «θέματα» της, είναι η κενότητα, και η απερισκιψία με την οποία αντιμετωπίζουμε τους άλλους και τον εαυτό μας, γαρνιρισμένη με μια μεταφυσική διαδρομή μιας ψυχής προς την μετεμψύχωση. Α, και τα ναρκωτικά. Μπόλικα απο δ’αύτα.

Αυτό που πραγματικά θέλω να αναφέρω, είναι οτι η ταινία προσφέρεται για απίστευτο χάσιμο χάρη στις καταπληκτικές εικόνες τις και στα πολύ απροσδόκητα πλάνα που χρησιμοποιει ο σκηνοθέτης.
Συμφωνώ με αυτό που είπε κάποιος κριτικός κινηματογράφου (γιατί πάντα θυμάμαι φράσεις, αλλά ποτέ ανθρώπους?) οτι ειναι ίσως το «2001: Η οδυσσεια του διαστήματος», για τη γενιά που άφησε το διάστημα και έστρεψε το βλέμμα προς τα μέσα.

Πέραν των εικόνων, όλη η ταινία συμπυκνώνεται στη σκηνή που η (πανέμορφη, θεέ μου) Παζ Ντε Λα Χουέρτα, κλαίγοντας φωνάζει «All you people are evil! My god, my life is such a fucking mess, and you are evil…». Τη λές και σκληρή ταινία, αν και δίνει το happy end της.

Αυτά για την ίδια την ταινία. Τώρα, για το promotion της, μία κάποια Nan Goldin, έκανε ένα editorial για το V Magazine με τους δύο πρωταγωνιστές της ταινίες ώς μοντέλα.
Ιδού κάποιες απο τις φωτογραφίες:

Και με αυτά λέω τη καληνύχτα μου.

Υ.Γ Μια συμβουλή: Δείτε την ταινία μόνοι σάς, ειναι απ’αυτές τις τέτοιες, τις έτσι.