Απο τη συνέντευξη που δημοσιέυτηκε σήμερα στην Athens Voice:
«Ο Patrick Meaney είναι μια περίπτωση σκηνοθέτη που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δουλειά για να στρέψει τα βλέμματα σε αυτά που ο ίδιος γουστάρει, έτσι απλά. Σύχναζε στο φόρουμ του Warren Ellis, Whitechapel μέσα από οποίο ξεπήδησαν τεράστια (τώρα) ονόματα στη βιομηχανία των κόμικ όπως ο Matt Fraction, αλλά είδε και τον ίδιο τον Ellis να μετατρέπεται από underground συγγραφέα, στον πιο επιδραστικό συγγραφέα της γενιάς του. Πέρυσι έκανε το ντεμπούτο του στο χώρο του ντοκιμαντέρ, με μια ταινία για τον έτερο μεγάλο Βρετανό κομίστα, τον Grant Morrison (The Invisibles, Batman: Arkham Asylum, All-Star Superman) με το Talking With Gods. Φέτος, σε μια συνέχεια για την οποία όλοι ευχόμασταν, κάνει το ίδιο με τον Warren Ellis (Transmetropolitan, RED, The Authority) και το Captured Ghosts.»
«Είναι κατανοητό ότι οι παραγωγοί κοιτούν τα “μεγάλα” ονόματα υπερηρώων πρώτα, αλλά πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα πιο σημαντικά πράγματα που γίνονται σήμερα στα comics είναι καινούρια και βασίζονται στους συγγραφείς. Άνθρωποι σαν το Gaiman ή τον Ellis είναι brands, και αν κοιτάξει κανείς τις πωλήσεις ενός κόμικ που έχει την υπογραφή τους, ακόμα και αν είναι τίτλος ενός ήρωα όσο γνωστός ειναι ο Batman, θα δει ότι αυτά που έχουν π.χ την υπογραφή του Morrison πουλάνε περισσότερο από τα υπόλοιπα. Γι’αυτό το λόγο μου φαίνεται λογικό να μάθουν οι άνθρωποι όσο περισσότερα γίνεται για τους καλλιτέχνες πίσω από τα comics, ειδικά όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντες τύποι από μόνοι τους.»
ολόκληρη η συνέντευξη by yours trully ( και οι 2000 γαμημένες λέξεις) στο site της Athens Voice. Τα στοιχεία και ενημερώσεις για το event όπου θα προβληθεί το Captured Ghosts μπορείτε να τα βρείτε στη σχετική σελίδα στο facebook.
Καλησπέρα σας αγαπητοί. Δε θα σχολιάσω ούτε τη πανευρωπαϊκή συμφωνία για να σώσουν την Ελλάδα οι Γερμανοί οι Ευρωπαίοι, ούτε το τερατώδες έγκλημα στη Νορβηγία, ούτε το οτι πέθανε η Amy η Winehouse. Όλα αυτά, ότι συμβαίνει στον κόσμο μας, ο συνεχής αγώνας για να σώσουμε οτι μπορούμε, ο σκοταδισμός που πλησιάζει και ανταγωνίζεται τον απόλυτο διαφωτισμό που επιδιώκαμε όλο τον πρηγουμενο αιώνα, όλα ειναι εκδηλωσεις ενός και μοναδικού πράγματος: Επικράτησε ο κυνισμός. Ξεχάσαμε τα διαστημικά μας όνειρα. Τα παραδώσαμε στα υπερ-κέρδη των τραπεζιτών. Ξεχάσαμε οτι για να προχωρήσουμε χρειάζεται αγώνας και ιδέες για μεγάλα μηχανήματα, ένδοξες κατασκευές, όχι groupon και ακόμα ενα κλώνο του facebook. Φακ δατ σιτ μαν. Τι απέγινε το μέλλον που ονειρευόμασταν; Και που στο διάολο ειναι το jet-pack μου;;;
Αφού με αυτό διάλεξα να ασχοληθώ σήμερα, ας ξεκινήσουμε απο δώ, με ενα κείμενο που εξηγεί πως απο το επίπεδο των επενδύσεων ακόμη, η ανθρωπότητα έχει χάσει το όραμα της. Εταιρείες που φτιάχνουν ηλίθια ιντερνετικα γιατροσόφια παίρνουν χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων. Εν τω μεταξύ, δημόσιες βιβλιοθήκες κλείνουν. «What happened to the future?»
In the late 1990s, venture portfolios began to reflect a different sort of future. Some firms still supported transformational technologies (e.g., search, mobility), but venture investing shifted away from funding transformational companies and toward companies that solved incremental problems or even fake problems (e.g., having Kozmo.com messenger Kit-Kats to the office). This model worked for a brief period, thanks to an enormous stock market bubble. Indeed, it was even economically rational for VCs to fund these ultimately worthless companies because they produced extraordinary returns – in fact, the best returns in the industry’s history. And there have been subsequent bubbles – acquisition bubbles, the secondary market, etc. – which have continued to generate excellent returns for VCs lucky enough to tap into them. But these bubbles are narrower and the general market more demanding, so VCs who continue the practices of the late 1990s (a surprising number) tend to produce very weak returns. Along the way, VC has ceased to be the funder of the future, and instead has become a funder of features, widgets, irrelevances. In large part, it also ceased making money, as the bottom half of venture produced flat to negative return for the past decade.
So my actual feelings about the ’60s are that, yes, of course we had limitations. We talked a lot of shit, and we didn’t have the muscle to back it up. For the most part, we had good intentions. However, we were not able to implement those intentions. And when the state started to take us seriously and initiated countermeasures, the majority of us folded like bitches.
This was the first ever superhero comic. Not only did it start everything off, the first image of the story is incredible. It’s Superman – who was an unknown character at that time – leaping through the air with a tied-up blonde under his arm, with absolutely no explanation of how he got there, or why. What I like about it is that, as a piece of storytelling, it’s very modernistic, and having always thought about it in terms of nostalgia, when I was researching it for the book it was great to go back and see it for what it was.
From the first panel on, it sets up everything for the next 70 years.
και μαζί μ’αυτό, και ενα εξώφυλλο (ίσως το καλύτερεο κετ’εμε) απο τους Invisibles, του ίδιου.
και έτσι για να κλείσω σε πιο ελαφριούς τόνους, αυτό το βιντεάκι προβλήθηκε στο comic con χτές.
True Blood σε όλο του το μεγαλείο.
καλό βράδυ σε όλους. Δροσιά έχει σήμερα. Μιας και δε θα χρεοκοπήσουμε για κανα εξάμηνο ακόμα, μπορεί να το πιούμε και ενα ποτάκι.
they said