Οι Electric Litany, ο πιο ωραίος χειμωνιάτικος δίσκος που άκουσα φέτος. Σύντομα θα δημοσιευτεί μια συνέντευξη που τους πήρα πρίν απο κάποιο καιρό στα μέρη μου εδώ. Μέχρι τότε, το review που είχα κάνει για το Stereoworld τον Μάιο που μας πέρασε:

«Ανατολικό Λονδίνο, γύρω στις 12 το πρωί (μεσημέρι), έχω μόλις ξυπνήσει και φτιάχνω καφέ. Βάζω να ακούσω το “How to be a child & win the war”, γιατί ήθελα να αρχίσω να γράφω αυτό το review. Χωρίς να ξέρω πληροφορίες για τη μπάντα, με το που αρχίζει ο δίσκος, η μουσική συντονίζεται με το γκρίζο του ουρανού, το ελαφρύ κρύο που επικρατεί μέσα στο σπίτι και την μελαγχολία στην οποία με τραβάνε τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.

Λέω αμέσως “αυτό είναι Λονδίνο ρε συ…”. Μετά μαθαίνω πως είναι όντως, από το βόρειο Λονδίνο πιο συγκεκριμένα. Πολυεθνική μπάντα, με τον Duane Petrovich απο τις Ηνωμένες Πολιτείες στο μπάσο, τον Έλληνα Αλέξανδρο Μίαρη απο την Κέρκυρα στα φωνητικά, πιάνο, κιθάρες και synths και τον Βρετανό Richard Simic στα drums.
Και η βροχή, η ομίχλη, η ηχώ της αγγλικής πρωτεύουσας έχουν ποτίσει τις μελωδίες και τους ρυθμούς των τραγουδιών. Αυτός είναι ο ήχος που θα έμενε πάνω απο τα συντρίμμια του Λονδίνου αν όλα γκρεμιζόταν τώρα. Θα ήταν το soundtrack του “Children of men”.
Οι επιρροές τους ξεκάθαρες, το post punk και οι joy division, το Shoegaze και οι My Bloody Valentine και το μοντέρνο post rock τις δεκαετίας που μας πέρασε. Το Λονδίνο και η γκρίζα καθημερινότητα του. Το κρύο και οι Sigur Ros που παίζουν στο βάθος.

Δεν είναι το τέλειο άλμπουμ, δεν είναι κάτι που πρωτοπορεί, ωστόσο είναι το σωστό άλμπουμ για κάποιες στιγμές. Ο σωστός ήχος για κάποιες συνθήκες.
Και έχει κομμάτια σαν το “The Rose Came”.»